هفت روزگی

هفت روزم شده و در این مدت جرات کردم آدرس اینجا رو فقط به سه نفر بدم.

وقتی می رم نظرات رو ببینم هم دوست دارم نظر داشته باشم هم نه.هم دلم می خواد خواننده داشته باشم هم نه.تا حالا هیچ چیزی غیر از نامه های عادی به دوستان خیلی خیلی صمیمی ننوشته ام.دلم می لرزه وقتی نظرات رو می خونم.هم خوشحالم هم نگران که کسی انتقادی کنه.ولی به نظرم بهترین فرصته برای من که خودم رو مجبور به شنیدن انتقاد کنم و بهشون فکر کنم.آخه من اگر انتقاد بشنوم یا هاپو می شم یا کاملا نشنیده می گیرم.با علی هم گاهی همین مشکل رو دارم.

پس ....... در این مکان همه رقم انتقاد پذیرفته می شود.از خود راضی

پ.ن. فرخ لقا هوشمند در گذشت. روحش شاد.

/ 5 نظر / 7 بازدید
قیفی

سلام قشنگ حستو منتقل می کنی خوشم اومد از نوشتنت! ادامه بده موفق باشی[گل][بغل]

شازده خانوم

خب معمولا بیشتر انتقاد ها لایق توجه نیستند. همون بهتره نادیده گرفته بشن. معمولا انتقاد بدون غرض ورزی و از روی خیر خواهی خیلی خیلی کم پیدا می شه. حالا اگر یکی هم پیدا شذ و با یه دید باز و عادلانه و بدون تعصب خواست انتقادی بکنه بعیده که بلد باشه با لحن درستی اتنقادش رو مطرح کنه. (توقع خیلی زیادی ندارم ها. ..حداقل فحش نده!) تو عوالم وبلاگی هم معمولا فحش و فحش کاری زیاد پیش میاد ولی انتقاد واقعی نه. بهترین برخورد با این نوع انتقاد های ایرانیزه! [چشمک] به نظر من همون بی توجهیه عزیزم. موفق باشی.[ماچ]

مزگان(آوا)

کتی خوبی وبلاگ نوشتن اینه که ادم حرفهاشو راحت بدون سانسور مینویسه ..خیلی عالیه... تازه کلی هم دوستان خوب پیدا میکنی.. من هنوز چند تا از دوستان خوب وبلاگ نویس 6 سال پیشمو دارم و باهاشون در ارتباطم ..پاینده باشی گلم

مریم

کتی جون خیلی خوب می نویسی حتمآ ادامه بده من که خیلی خوشم امد.[خنده]

ساروی کیجا

یعنی من تو رو می‌کشم .. کتایوووووووووون ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟