دفترچه ممنوع من

حضور

کتایون — Tue, 21 Feb 2012 08:38:59 GMT

ساختمان ما هم مثل تمام ساختمان های متمدن شهرمان قوانین و ضوابطی دارد. علاوه بر اینکه تمام ساکنین در تمام جلسات حضور فعال دارند و شارژ ماهیانه شان را سر وقت می دهند و کفش هایشان را جلو در آپارتمانشان پرت و پلا نمی کنند و زباله هایشان را سر ساعت بیرون می گذارند و آب زباله هایشان روی پله نمی چکد و ....... هفته ای یک بار هم اصلان خانی دارد که پله ها و پارکینگ را نظافت می کند.

اصلان خان بیشتر از هر جایی پارکینگ و رمپ ورودی آن را می سابد ( شاید چون این قسمت را با فشار آب و نه جارو تمیز می کند ). در نتیجه حضورش در این محل خاص خیلی احساس می شود.

شش ماه است که همسایه ی جدیدی در طبقه ی اول سکنی گزیده که خانم بسیار محترمی هستند همچنان آقایی که به زعم خودشان نامزدشان هستند و در اولین روز ورود به ساختمان با مالک قبلی چنان دیده بوسی سفت و سختی کردند که بنده برای نکشیدن کار به جاهای باریک مزاحم برادران صد و دهی شدم. البته این جناب نامزد هفته ای یکی دو شب مهمان خانم فوق الذکر هستند. پنجره ای اتاق خواب این واحد به رمپ پارکینگ باز می شود و ما حضور این آقا رو از دستمال های رنگارنگ انبوهی که زیر پنجره ی اتاق خواب ایشان تلنبار می شود احساس می کنیم درست برعکس اصلان خان ..........

خلاصه که چرخه ی عملیات اصلان خان و جناب نامزد مایه ی شعف من و جناب همسر است بسی. باشد که در ساختمان جدیدمان هم سوژه ای این چنینی داشته باشم ........

خجسته دلان

کتایون — Wed, 15 Feb 2012 18:12:40 GMT

- دوستی تماس گرفت برای سفارش یک کار طراحی اورژانسی !!! با کار فرما تماس گرفتم و به دلیل محدودیت زمانی قرار شد که نقشه ی اتوکد دفتر کاری که باید دکور شود و عکس هایی از وضعیت کنونی همان دفتر برام بفرسته تا من طرح اولیه رو همان شب آماده کنم.

تا نیمه شب بیدار موندم و هماهنگی ها رو انجام دادم .... وقتی فایل ها رو دانلود کردم دیدم مردک یک عکس هم ضمیمه کرده که مثلن داره در ورودی رو نشون می ده ولی بیشتر تصویر تمام قد خودش بود !!!

- بعد از مدت ها رفتم سراغ فیس.بوک و لیست کسانی که درخواست دوستی فرستاده اند. دوستی با اسم عجیب و غریب ( فرض کنین " فرفر " ) تو این لیست بود که بعد از کلی تحقیق و تفحص پی به ماهیتش بردم و درخواستش رو قبل کردم. دو دقیقه ( دقیقن دو دقیقه ) بعد از تایید من یک درخواست دیگه برام ارسال شد از طرف آقایی که در لیست دوستان " فرفر" خانوم بود !!!

- رفتیم مهمونی ( بخونین پ.ا.ر.تی ) خداحافظی یکی از دوستان. آقای دکتری در بین مدعوین بودن که خانومشون برای شرکت در امتحان تخصص تشریف برده بودن منزل پدری و آقای دکتر رو در این تهران بی در و پیکر تنها گذاشتن. آقای دکتر هم هر چی دهنش می ذاشت ... هر موزیکی گوش می داد ... هر جوکی می شنید .... جای خانمش رو خالی می کرد و به همه می گفت اگر خانمم اینجا همه تون عاشقش می شدین بس که مهربون و شاد و خونگرمه. ( ناگفته نماند که منم ته دلم به خانومش حسودیم می شد و با خودم تصور می کردم که عمرن جناب همسر در غیاب من اینجوری تحویلم بگیره ). در همین اثنا تعدادی مهمان جدید وارد شدند و ما سر گرم معارفه که یکباره جناب همسر پرسید آقای دکتر کو ؟ کمی چشم گرداندیم و دکتر را صدا زدیم که دوست مسافرمان گفت اول " الی" رو پیدا کنین دکتر هم پیدا می شه. خلاصه انقدر شلوغ کردیم تا دکتر و الی رو از یکی از اتاق ها بیرون آمدند !!!.

اندر فواید همان رادیوی ویز ویزو

کتایون — Tue, 07 Feb 2012 20:00:00 GMT

گفتم که هر وقت تنهام رادیو گوش می دم.

از اولین روز جشنواره فیلم فجر برنامه ی ویژه ای از رادیو نمایش پخش می شه به نام " پرانتز باز " و هر روز یک سئوال پرسیده می شه که جوابش باید از طریق پیامک ارسال بشه. به چهار نفر از پاسخ دهندگان تماشای یک فیلم در جشنواره هدیه داده می شه.

پریروز که جواب رو فرستادم با خودم گفتم حتمن من می برم....... و کلی برای خودم خیالبافی کردم.

دیشب نتونستم برنامه رو گوش کنم و آخر شب با خودم گفتم که اگر هم اسمم رو اعلام کرده باشن نشنیدم. امروز بهم تلفن شد که برنده شدم و می تونم برم کاخ جشنواره برای تماشای فیلم. صدام رو هم پخش کردن که خودم نشنیدم و یکی از دوستام بهم گفت که شنیده و دیروز که اسمم رو اعلام کرده بودن کلی برام خوشحال شده.

خلاصه ما راهی کاخ جشنواره که همان برج میلاد خودمان است شدیم.

احتمالن اسامی رو که نام می برم نمی شناسین. خانم مارال دوستی به من زنگ زد و اونجا هم کلی هوام رو داشت و من که همیشه محو انرژی بینهایت مثبت این دختر بودم از اینکه می دیدمش کلی خوشحال شدم. با منصور ضابطیان که همیشه طرفدار کارهاش بودم خوش و بش کردم . با دیدن آقای مسعود فروتن ذوق مرگ شدم و کلی از قصه های خانجونش تعریف و تمجید کردم. احسان کرمی رو که همیشه شجاعتش رو می ستایم دیدم. خلاصه که با اهل رادیو نشستیم و فیلم " زندگی خصوصی آقا و خانم میم " رو دیدیم و کلی لذت بردیم.

قسمت بد ماجرا این بود که نمی تونستم همراه داشته باشم و جناب همسر در کمال مهربانی من رو رسوند و خودش تنها برگشت خونه. در تمام مدت فیلم هم دلم باهاش بود و دوست داشتم پیشم بود.

این بار دومی بود که صدام از رادیو پخش می شد. شاید ماجرای مصاحبه ی اولمون ( من و جناب همسر ) با رادیو رو براتون یه وقتی بنویسم.

وقیحانه

کتایون — Sun, 05 Feb 2012 16:26:57 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

یک بعد از ظهر

کتایون — Wed, 01 Feb 2012 17:40:27 GMT

بعد از مدت ها نشستم و دارم طراحی می کنم.... لذتش رو از یاد برده بودم و چه بد کردم به خودم. تازه یادم افتاده که بهتره نقشه ی خونه ی جدید رو بکشم و ببینم چیکار می تونم براش بکنم!!!!!!
کارم که تموم می شه یادم می افته که حتی یه تیکه نون هم برای خوردن نداریم. تلفن می زنم به جناب همسر و خواهش می کنم که در راه برگشت به خونه نون بخره ( خواهش رو که دارین ؟!؟! ).
این که عهد کرده باشی برنج نخوری و غذای سالم هم بخواهی و خودت هم آشپز باشی درست مثل اینه که قصد خودکشی داشته باشی. اینه که یک غذای من درآوردی که در ادامه طرز تهیه اش رو می گم برای این روزهامون اختراع کردم.
پیاز - سیب زمینی - گوجه فرنگی - پاپریکا و قارچ رو ورقه ورقه می کنم و در یک ماهیتابه با چند قطره روغن لایه لایه روی هم می چینم. البته اول با پیاز شروع می کنم و ترتیب بقیه مواد دلخواهه. لا به لا نمک و فلفل و کمی پودر سیر و آویشن می ریزم و در ماهیتابه رو می ذارم. غذای فوق العاده خوش بو و رنگی است.
در گیر و دار خرد کردن موار اولیه رادیو رو روشن می کنم که طبق معمول روی رادیو نمایش تنظیم شده و از موزیک های بی نظیرش استفاده می کنم. همیشه وقتی تنهام رادیو گوش می دم. تو خونه یا ماشین که باشم فرق نمی کنه. البته تو ماشین گاهی رادیو تهران رو می گیرم که وضع ترافیک رو بدونم. از هیچ چیزی بیشتر از رادیو در تنهایی هام لذت نمی برم و به تازگی احساس می کنم که دارم معتاد می شم چون جناب همسر رو هم مجبور می کنم که گوش بده.
راستی همدم تنهایی های شما چیه؟
.
.
پ.ن.1. :شبکه ی چهار ارتباط مستقیمی داره با تأتر شهر از سی امین جشنواره ی تأتر شهر. مصاحبه ای با کارگردانی فرانسوی انجام می شه که طبعن مترجم داره. وقتی کارگردان فرانسوی حدود سه دقیقه پشت سر هم به زبان خودش صحبت می کنه دو مجری ایرانی مرتب سر تکون می دن و تأیید می کنن......... مجری ایرانی حتی برای تشکر نمی تونه بگه " مرسی "........ اونوقت این سر تکون دادن ها چه معنی دراه... نمی دونم !!!
.
پ.ن.2. : بفرمائید شام ایرانی رو خریدم و بسی لذت بردم..... یعنی عین هشتاد دقیقه رو قهقهه زدیم و اشک از چشمامون جاری شد. فقط مشکل گرون بودن این برنامه است چون هر شب مسابقه یک دی.وی.دی است و هر دی.وی.دی دوهزار و پونصد تومنه. یعنی یک برنامه ی کامل ده هزار تومن آب می خوره براتون.
.
.
مخاطب خاص : این روزها که جشنواره ی تأتره بدجوری به یادتم دوووستم. هر چند که می دونم اونجا راضی تر و شاداب تری.
.
.

ثبت در تاریخ 2

کتایون — Thu, 26 Jan 2012 06:31:41 GMT

طی چهار پنج سال اخیر هر ساله نیمه ی دوم سال اتفاق های بزرگی در زندگیمون می افته که اولش خیلی هولناکه. درست مثل اینه که بیفتی تو یه چاه که نمی دونی تهش کجاست و کی قراره بخوری زمین و .......

ولی هیچ وقت به اون ته نرسیدیم و دستی مار رو وسط راه کشونده برده تو یک دالون نورانی و هموار.

در حال حاضر باز در همون شرایطیم و مطمئنم که اون دست قویتر از همیشه منتظرمونه ولی تا خودش رو نشون بده من هزار بار مردم و زنده شدم.

برام دعا کنین ........

ثبت در تاریخ 2

کتایون — Thu, 26 Jan 2012 05:59:18 GMT

ولی هیچ وقت به اون ته نرسیدیم و دستی مار رو وسط راه کشونده برده تو یک دالون نورانی و هموار.

برام دعا کنین ........

جایی دیگر

کتایون — Fri, 20 Jan 2012 20:50:00 GMT

دوستان مونث من ..... تا حالا کفش اسکی پوشیدین و روی زمین عادی راه رفتین؟

راه رفتن یک پنگوئن فلج به مراتب شکیل تر از راه رفتن به این روشی است که براتون مثال زدم. به دلیلی استحکام بیش از حد این کفش حرکت مچ پا مختل می شه و انگار که هر دو تا پا گچ گرفته شده. اگر تو شهر با این کفش راه برین مردم جوری نگاهتون می کنن که ترجیح می دین پابرهنه راه برین. ولی وقتی این کفش رو به قصد اسکی کردن در یکی از پیست های اسکی به پا کنین و از پارکینگ تا پیست رو به همون روش احمقانه راه برین بسیار طبیعیه. حتی وقتی که وارد رستوران پیست بشین یا از پله ها بالا و پایین برین.

اگر موقع رانندگی خطایی از شما سر بزنه ماشین پشت سری گاز می ده و میاد کنارتون و داد می زنه که شماها پشت ماشن خیاطی هم نباید بشینین !!! ولی اگر اسکی کردنتون مشکلی داشته باشه آقایون خیلی محترمانه بهتون گوشزد می کنن که مشکل چیه تا بتونین اصلاحش کنین.

اگر در خیابان زمین بخورید حتی خانم ها هم کمکتون نمی کنن ولی اگر وسط پیست زمین بخورین و بار و بندیلتون هر کدوم به طرفی پرتاب بشه چند نفر داوطلبانه کمکتون می کنن.

اگر جایی روسری از سرتون بیفته همه حتی دوست همراهتون چنان چشم غره ای بهتون می ره که فکر می کنین شلوارتون از پاتون در اومده ولی در پیست اسکی نود و نه درصد خانم ها روسری سرشون نیست و هیچ چشم حریصی هم نگاهش نمی کنه.

اگر کنار خیابان منتظر دوستی باشید چهل و چهار ماشین براتون بوق می زنه و از قربون صدقه تا حرف های رکیک نصیبتون می کنه. ولی اگر بدون هیچ دلیلی وسط پیست اسکی بایستید یا دراز بکشید یا حتی در یکی از این حالت ها سیگار هم بکشید همه محترمانه لبخندی تحویلت می دهند و عبور می کنند.

به همه ی اینها امنیت و صمیمیت زیادی که در این محیط برقراره اضافه کنید.

یعنی مرام و معیارهای ما بسته به محیط تغییر می کنه؟

افتخار

کتایون — Mon, 16 Jan 2012 14:27:24 GMT

من خیلی سینمایی هستم ...... چیزی بیشتر از یک فیلم خوب ( منظورم به لحاظ استانداردهای سینمایی و هنری نیست لزومن ) من رو سرحال نمیاره.

امروز هم چیزی بیشتر از اختصاص جایزه ی گلدن گلوب به فیلم جدایی نادر از سیمین من رو منقلب نکرد و مهم تر این که جایزه توسط مدونا به دست آقای اصغر فرهادی داده شد.

اشک ریختم و ذوق کردم.

سونوگرافی

کتایون — Tue, 10 Jan 2012 10:01:58 GMT

برنامه ی آ.ف.ت.اب ش.ر.ق.ی رو هیچ کدومتون نمی بنین .... می دونم.

تو این برنامه یکی از آقایون ع.م.ا.م.ه به سر یا خانوم های ا.ل.ه.ی.ا.ت خونده میان و ازشون سئوال های د.ی.ن.ی پرسیده می شه.

روزهایی که خونه هستم و منتظرم تا جناب همسر برای ناهار تشریف فرما بشن این برنامه رو می بینم و کیف می کنم.

امروز خانم کارشناس برنامه می گفت که چهل روز اول و دوم و سوم بارداری یعنی سه تا چله خیلی مهم هستند. در چهار ماهگی فرشته ای وارد بدن مادر می شه و تقدیر بچه رو می نویسه. شغلش و طول عمرش و .....

گفت که در روایات زیادی آمده که در چهار ماهگی (پایان چله ی سوم ) اسم بچه رو انتخاب کنید. محمد یا علی برای پسران و فاطمه برای دختران. اگر به دنیا اومد و این اسم رو روی بچه نذاشتین هم اشکالی نداره .......................

گرفتین یا نه؟؟؟؟؟ چهارده قرن پیش چه جوری می فهمیدن که بچه پسره یا دختر که براش اسم بذارن ؟؟؟ والله همین الان هم با این همه سونوگرافی های طاق و جفت تا بچه به دنیا نیومده نمی شه صد در صد اطمینان کرد به جنسیتش.

پ.ن. : دوستان بلاگفایی من نمی تونم براتون کامنت بذارم. اون عدد پنج رقمیه نشون داده نمی شه.