دفترچه ممنوع من

...

کتایون — Sat, 12 May 2012 05:34:50 GMT

می دونم که در یک حرکت نمادین باید امروز رو به همه تبریک بگم ولی من اصولن اینجا هیچ مناسبتی رو تبریک نمی گم به خصوص امروز رو که فقط مجریان تلویزیون به بنده ی حقیر تبریک می گن و بس.

حالم هم از این همه مدارا و کمرویی و بدهکار به هم می خوره ...... یعنی در آستانه ی دیوانگی به سر می برم........

آخ جون

کتایون — Sun, 06 May 2012 08:11:05 GMT

یکی از مزایای وبلاگ نویسی من ( البته به طور نصفه نیمه ) اینه که وقتی اینجا درد دل می کنم دوستان و آشنایان خبر دار می شن و به یاری می شتایند.

زن برادر جان که اینجا رو می خونه ولی کامنت نمی ذاره خبر دار شده که کرم کتاب خوندن افتاده به جونمون یک کتاب بهم داده بخونم به نام "خندیدن بدون لهجه " که خیلی باحاله.

من از همین تریبون مراتب امتنان خود را اعلام می دارم و از اقداماتی از این دست با آغوش باز استقبال می نمایم .

ا.خ.ت.ل.ا.س

کتایون — Fri, 04 May 2012 20:23:27 GMT

سه هزار میلیارد

هزار میلیارد

و صد میلیون یورو

من از طرف خودم یه " نوش جون " گنده می گم بهشون.... تا وقتی جرات و عرضه ی اعتراض ندارم استحقاق بدتر از اینا رو هم دارم......

روز تعطیل

کتایون — Wed, 25 Apr 2012 16:57:05 GMT

کرم کتاب خواندن بعد از چندین سال دوباره به جونم افتاده.....

حالا می فهمم که یکی از مزایای دختر مامان بودن این بوده که یک روز تعطیل رو از صبح مثل بودا بشینی رو تخت به هم ریخته و کتاب بخونی و کسی هم کاری به کارت نداشته باشه.

از معایب همسر بودن هم اینه که در یک روز تعطیل در شرایط مشابه یه چیزی ته ته مغزت بهت سقلمه می زنه که جناب همسر چه گناهی کرده که بی صبحانه و ناهار بمونه و همین باعث شده بوده که دست از کتاب خوندن بردارم.

ولی از کرامات جناب همسر ما همانا این است که ایشون هم کاری به کار ما نداشتند و نه تنها تونستم کتاب بخونم بلکه به یمن وجود اینترنت تونستم کلی هم در مورد پانویس هاش تحقیق کنم.

ناهار هم غذای باقیمانده ی دیروز رو میل کردیم و الان هم که ساعت هشت شبه گیر دادم که برم بیرن و بستنی بخورم......

پ.ن.1 : کتاب راز داوینچی رو برای بار دوم می خونم و این بار نه به عنوان یک رمان که به عنوان یک کتاب علمی.

پ.ن.2 : اگر بتونم امسال از این همه سخت گیری های بی موردی که به خودم داشتم دست بردارم خیلی خوبه.

زندگی ما و زندگی بعضیا

کتایون — Sun, 15 Apr 2012 10:58:45 GMT

اون: وای چقدر همه چیز گرون شده؟؟؟؟ گلابی کیلویی هجده هزار تومن.....

من: مرغ کیلویی پنج هزار تومن؟؟؟؟

دیگری: یعنی می تونم امشب نون بخرم؟؟؟؟

واااا ......

کتایون — Sat, 14 Apr 2012 09:35:26 GMT

استاتوس گذاشتم تو ف.ی.س بوک و برای کاری کمک خواستم طرف بلا فاصله لایک کرده....... نمی دونم منظورش لایک بوده یا نشون دادن اون علامته ..........

دوست جدید ما

کتایون — Thu, 12 Apr 2012 16:56:15 GMT

در بیست و هشت سالگی از همسرش جدا شده. دو پسر داره. پسرها بین خونه ی بابا و مامانشون و مامان بزرگ مادری در رفت و آمد هستند.

می گه همسرش با زن ها و دخترای زیادی رابطه داشته و بی هیچ شرمی به داشتن رابطه ها افتخار می کرده. آخر ها هم که دست بزن پیدا کرده بوده.

دو سال اول بعد از جدایی رو با پدر و مادرش زندگی می کرده. الان چهار ساله که مستقل شده.

با اینکه وکالت خونده وقتی متاهل بوده خانه دار بوده ولی الان وکیل دو سه تا شرکته و در آمد خیلی خوبی داره.

وقتی بچه هاش قراره بیان خونه اش براشون پیتزا می خره یا می برشون بیرون البته اول باید مشق هاشون رو خونهی مامان بزرگشون نوشته باشن. اگر در حالیکه پیشش نیستن مریض بشده باشن پای تلفن به نگهدارنده ی اون روزشون راهنمایی می ده بی اینکه خم به ابروش بیاد. حاضره ساعت ها با دوستانش به گردش و تفریح بپردازه ولی یک تلفن به بچه هاش نمی کنه. عصر پنجشنبه می گرده تا یکی از عشاق قدیمی اش بیکار باشه و ساعتی رو با اون بگذرونه.

رابطه مشروع و ثابتی داشته که مادر طرف اجازه نداده این رابطه به سرانجام برسه. الان دو سه رابطه ی بی سر و سامان داره ولی داره به ازدواج با کسی که خیلی سنتی بهش معرفی شده فکر می کنه. اعتقاد داره: " با کسی که قراره ازدواج کنی نباید خیلی بری و بیایی چون همه چی رو می شه!!! ". بچه هاش با ازدواجش مخالفن.

به دلائلی نا خواسته همراه دوستی وارد جمع دوستانه ی ما شده و پافشاری به ادامه ی ارتباط باما دارد. من دوستش دارم ولی کاراش رو نمی پسندم. نمی خوام قضاوتش کنم ولی هر بار که می بینمش بیشتر به این فکر می کنم که شرایط زندگی هر فردی چه تاثیراتی روی معیارها و استانداردهاش می ذاره.

این خانم نوزده سالگی با کسی که دوستش نداشته ازدواج کرده. خیلی تلاش کرده زندگیش از دست نره. هنوز هم می گه اگر شوهرم برگرده من قبول می کنم. ولی .......

هر کسی که یک بار ببیندش حتمن قضاوتش می کنه . ترجیح میده که دیگه ملاقاتش نکنه. آنچنان که دوستان من این تصمیم رو دارند.

من دوستش دارم و نگرانش هستم. به نظرم با این کارهاش داره خودش رو هم گول می زنه. نمی دونم چرا تا این حد فکرم رو مشغول کرده. اینجور مواقع جناب همسر می گه تو نمی تونی کل دنیا رو اونجور که خودت دوست داری اصلاح کنی. اون راه خودش رو انتخاب کرده.

بدون هیچ منظوری این پست رو نوشتم. شاید روزی اتفاقی تو این دنیا باعث تغییر روش زندگی من شد اونوقت یاد امروز می افتم و این دوست رو درک می کنم.

اعتراف

کتایون — Sat, 07 Apr 2012 10:14:26 GMT

اعتراف می کنم که طی دو سال گذشته به طرز خیلی خیلی احمقانه ای تولد تمام دوستانم رو یا با تاخیر به یاد آوردم یا کلن از یاد بردم....... می خوام از تمام کسانی که مورد این بی توجهی من واقع شده اند خالصانه عذر خواهی کنم.

فکر کنم خیلی واضحه که این کوتاهی آزارم داده !!! چون روز تولد برای خودم روز بسیار مهمیه..... دوست ندارم کسی روز تولدش منتظر عکس العمل من باشه و من ......

باز هم عذر تقصیر

حضور

کتایون — Tue, 21 Feb 2012 08:38:59 GMT

ساختمان ما هم مثل تمام ساختمان های متمدن شهرمان قوانین و ضوابطی دارد. علاوه بر اینکه تمام ساکنین در تمام جلسات حضور فعال دارند و شارژ ماهیانه شان را سر وقت می دهند و کفش هایشان را جلو در آپارتمانشان پرت و پلا نمی کنند و زباله هایشان را سر ساعت بیرون می گذارند و آب زباله هایشان روی پله نمی چکد و ....... هفته ای یک بار هم اصلان خانی دارد که پله ها و پارکینگ را نظافت می کند.

اصلان خان بیشتر از هر جایی پارکینگ و رمپ ورودی آن را می سابد ( شاید چون این قسمت را با فشار آب و نه جارو تمیز می کند ). در نتیجه حضورش در این محل خاص خیلی احساس می شود.

شش ماه است که همسایه ی جدیدی در طبقه ی اول سکنی گزیده که خانم بسیار محترمی هستند همچنان آقایی که به زعم خودشان نامزدشان هستند و در اولین روز ورود به ساختمان با مالک قبلی چنان دیده بوسی سفت و سختی کردند که بنده برای نکشیدن کار به جاهای باریک مزاحم برادران صد و دهی شدم. البته این جناب نامزد هفته ای یکی دو شب مهمان خانم فوق الذکر هستند. پنجره ای اتاق خواب این واحد به رمپ پارکینگ باز می شود و ما حضور این آقا رو از دستمال های رنگارنگ انبوهی که زیر پنجره ی اتاق خواب ایشان تلنبار می شود احساس می کنیم درست برعکس اصلان خان ..........

خلاصه که چرخه ی عملیات اصلان خان و جناب نامزد مایه ی شعف من و جناب همسر است بسی. باشد که در ساختمان جدیدمان هم سوژه ای این چنینی داشته باشم ........

خجسته دلان

کتایون — Wed, 15 Feb 2012 18:12:40 GMT

- دوستی تماس گرفت برای سفارش یک کار طراحی اورژانسی !!! با کار فرما تماس گرفتم و به دلیل محدودیت زمانی قرار شد که نقشه ی اتوکد دفتر کاری که باید دکور شود و عکس هایی از وضعیت کنونی همان دفتر برام بفرسته تا من طرح اولیه رو همان شب آماده کنم.

تا نیمه شب بیدار موندم و هماهنگی ها رو انجام دادم .... وقتی فایل ها رو دانلود کردم دیدم مردک یک عکس هم ضمیمه کرده که مثلن داره در ورودی رو نشون می ده ولی بیشتر تصویر تمام قد خودش بود !!!

- بعد از مدت ها رفتم سراغ فیس.بوک و لیست کسانی که درخواست دوستی فرستاده اند. دوستی با اسم عجیب و غریب ( فرض کنین " فرفر " ) تو این لیست بود که بعد از کلی تحقیق و تفحص پی به ماهیتش بردم و درخواستش رو قبل کردم. دو دقیقه ( دقیقن دو دقیقه ) بعد از تایید من یک درخواست دیگه برام ارسال شد از طرف آقایی که در لیست دوستان " فرفر" خانوم بود !!!

- رفتیم مهمونی ( بخونین پ.ا.ر.تی ) خداحافظی یکی از دوستان. آقای دکتری در بین مدعوین بودن که خانومشون برای شرکت در امتحان تخصص تشریف برده بودن منزل پدری و آقای دکتر رو در این تهران بی در و پیکر تنها گذاشتن. آقای دکتر هم هر چی دهنش می ذاشت ... هر موزیکی گوش می داد ... هر جوکی می شنید .... جای خانمش رو خالی می کرد و به همه می گفت اگر خانمم اینجا همه تون عاشقش می شدین بس که مهربون و شاد و خونگرمه. ( ناگفته نماند که منم ته دلم به خانومش حسودیم می شد و با خودم تصور می کردم که عمرن جناب همسر در غیاب من اینجوری تحویلم بگیره ). در همین اثنا تعدادی مهمان جدید وارد شدند و ما سر گرم معارفه که یکباره جناب همسر پرسید آقای دکتر کو ؟ کمی چشم گرداندیم و دکتر را صدا زدیم که دوست مسافرمان گفت اول " الی" رو پیدا کنین دکتر هم پیدا می شه. خلاصه انقدر شلوغ کردیم تا دکتر و الی رو از یکی از اتاق ها بیرون آمدند !!!.