یه دنیای دیگه

نمی دونم همیشه این جوری بوده یا الان که من مدام توی سایت های خبر گزاری پرسه می زنم توجهم جلب شده؟

اول مهدی آذر یزدی بعد فرخ لقا هوشمند.امروز هم که اسماعیل فصیح و بیژن ترقی ..... همه از پیش ما رفتند.

بدتر از همه تیم ملی نوجوانان جودو که براشون کلی گریه کردم. چرا حتی یک روز عزا اعلام نشد؟ چرا حتی یک روز از اون خط های مورب سیاه نشان عزاداری روی برنامه های تلویزیون ایران قرار داده نشد؟ فقط یک برنامه بیست دقیقه ای از وضعیت موجود در فدراسون جودو تهیه کردند که یکی از همین مجری های بی نهایت بی سواد و پررو اجرایش کرد و بامداد جمعه از شبکه خبر پخش شد.یعنی ساعتی که تعداد خیلی کمی بیدار هستند و ممکنه شبکه خبر رو ببینند. البته این وضعیت موجود چیزی غیر از حجله برای درگذشتگان و لباس های سیاه و گریه دردناک تمامی کارکنان فدراسون نبود.

بدترین صحنه ای که دیدم لباس جودویی بود که از اون هواپیمای کاملا سوخته جان سالم به در برده بود.چه طور این صحنه ها را نشان می دهند.فکر دل مادری که پسرش رو در همان لباس بدرقه کرده بود نمی کنند ؟

شاید همیشه این جوری بوده و من خبر نداشتم.شاید به قول دوستی من نازک خیال شدم. فقط می دونم که دیگه دلم نمی خواد این حجم وسیع خبرهای تکاندهنده و ناراحت کننده رو بشنوم و ببینم.

     دلم یه دنیای دیگه می خواد .... دنیایی شاد و رنگی و آرام. 

    

     راستی امروز یک سال از رفتن خسرو شکیبایی می گذره.

    

   + کتایون - ۱۱:۳۱ ‎ق.ظ ; شنبه ٢٧ تیر ۱۳۸۸